Gastblog: Hoe fietsen in het buitenland voor een interessante ontmoeting zorgt

Wanneer je uitgebreid de tijd neemt om je van A naar B te verplaatsen, kom je in verrassende situaties terecht. Dat is nou precies wat buiten zijn zo heerlijk maakt. Ook Riska, Beverklant en fiets- en natuurliefhebber, is hiervan overtuigd. Zij deelde haar verhaal met ons.   

 

Zeg nu zelf: op hardloopschoenen naar je zusje is niet sneller dan met de auto en 40 kilo boodschappen in twee fietstassen kán prima, maar handig is anders. Het punt is; inefficiëntie lonkt. Een beetje dwalen, struinen of juist sporten. Kop in de wind. Het is heerlijk! Bovendien is het hét ingrediënt voor een onverwachte ervaring.

Zo fietste ik ooit samen met mijn partner op een rustige N-weg richting Istanbul. We hadden een smalle vluchtstrook tot onze beschikking en het ging bergop. Al ploeterend haalt een lange vrachtwagen ons in. Hij wijkt uit naar de vluchtstrook en remt af. Zijn wagen blokkeert nu volledig onze baan. Een kleine man met zonnebril stapt uit en er volgt druk Turks geratel.

 

We begrijpen uit zijn bewegingen dat de man ons een lift wil aanbieden. "De fietsen kunnen wel achterin" gebaart hij. Wij moeten lachen, maar de man is bloedserieus. Als we hem in gebaren bedanken voor het aanbod, stapt hij met een bedenkelijk gezicht weer in. Hij begrijpt duidelijk niets van onze fietstocht; héél inefficiënt.

Een paar honderd meter verder staat de vrachtwagen opnieuw op de vluchtstrook. De man stapt uit en begint wederom een gesprek. We verstaan geen woord en opeens heb ik per ongeluk "ja" gezegd. De man gebiedt ons te blijven staan en klimt in zijn bak. Na een paar minuten komt hij tevoorschijn en toont ons een groot, glimmend mes. Ik schrik. Dan zie ik de enorme rood/groene meloen in zijn andere hand. "Wow!" Eenmaal beneden begint hij de meloen in stukken te snijden. Deze meloen gaan we opeten, hier en nu. N-weg of niet. Taalbarrière of niet. Middle of nowhere of niet. Compleet onbekenden of niet.

Mijn partner moet heel hard lachen en neemt een groot stuk aan. Hij kijkt met een schuin oog naar mij en grijnst. Wat hij weet (en de man niet) is dat meloen het enige is dat ik écht niet eet. Écht niet. Ik vind meloen intens vies. Maar hoe kun je dit geweldige gebaar nu afslaan?! Ik doe geen poging. Ik lach als een boer met kiespijn en eet de meloen. In mijn hoofd het mantra "niet ruiken, niet ruiken", in mijn keel de neiging tot kokhalzen. 

Foto: Riska Veldhoven

Na anderhalf uur (zo lijkt) is de meloen op. We bedanken de man met 1000 gebaren en hij dringt nogmaals aan op een lift. Nee, nee, wij fietsen. Hij springt in zijn vrachtwagen en werpt ons een handkus toe via de zijspiegel. Eenmaal uit zicht drink ik een halve bidon leeg. What just happened?! Geluk overspoelt me. Wát een vrijgevigheid en wát een prachtige ontmoeting. Dan stappen we op en vervolgen onze langzame, inefficiënte weg naar de top. Met een enorm uitzicht, de wind door mijn haren en lach van oor tot oor zoef ik naar beneden.

Buiten zijn is heerlijk. Het is de tegenhanger van alles wat tegenwoordig efficiënt moet en geeft het leven smaak. Nu maar hopen dat het de volgende keer chocoladesmaak is, of baklava 😉.

Meer fietsinspiratie? Bekijk het fietsen in Marokko-reisverslag van Bevermedewerker Katrina en haar beste aanraders, ontdek een andere onverwacht mooie bestemming voor een 'bike en hike' in Skane, Zweden, of ga terug naar het blog

Dit artikel is geschreven door Riska Veldhoven, buitenmens met een zwak voor boomhutten. Ze schrijft over fietsen, natuur en avontuur. Op haar website vind je meer van haar blogs.